Özledim seni... Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir...
Beynimi uyuşturuyor özlemin... Çok sık birlikte olamasak bile benimle
olduğunu bilmenin bunca ay içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp sürekli
bir boşluğa dönüşüyor. Sabahlara seni okşayarak başlamaları, akşamları her
işi bir kenara koyup seninle baş başa karşılamaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi , kaçamak tatillerimizi,
sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü... Nasıl da serttin başkalarına
karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin
okşayışına bırakırken... Bilsen, ne zor gitmen gerektiğini bile bile "Kal"
demek sana... ...ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan
geçtiğini bilmek... ...gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur
olduğumuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden "Git artık" demek... "Beni ne
kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne
zor... ...sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hala
beynimdeyken... ...seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden... ...yeni bir sevdayı
kesinlikle yasakladığım kalbime söz geçirmek... ...ve sonra kendi ellerimle
bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz
onca yazı, yan yana titreştiğimiz onca kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca
kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına,
arkandan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor... ...yokluğunu beklemek, ne
zor... Bunları düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü
sezinleyerek panikliyorum. Bütün engelleri aşıp, terk edilmiş caddeleri,
kimsesiz sokakları, yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce
başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini
örtmek geçiyor içimden... Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir
geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum. Gizli gizli hüzünlendiğim
akşamlardan birinde, terk etmişlere özgü bir terk edilme korkusunu da
yüreğimin derinliklerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da
yapamadıklarım için özür dilemek ve "Dön bir tanem" demek istiyorum: "Geri
dön... Canın seni bekliyor ..
CAN DÜNDAR
|
.
.
.
